و شرح الاشارات ، و شرح مختصر الأصول ، و الصحيفة الكاملة ، و له رسالة شبهة الاستلزام ، رسالة التشكيك ، و الشجرة الألهية ، و هو كتاب في أصول العقائد بالفارسيه ، حسن الفوائد و لخصّه و سمّاه الثمرة الالهية ، توفّي في سابع شوال سنة 1099 بأصفهان . يروي عنه « ح مل » بتوسط العلّامة المجلسى رحمه اللّه و في « ضا » : و بنى بأمر الشّاه سليمان الصّفوى على مرقده الشّريف ، قبّة عالية ، هى إلى الآن بقية « 1 » - انتهى . مخفى نماند كه ، اين سيد جليل جدّ اعلاى سيد حكيم متأله ، عالم عارف فاضل كامل جليل القدر ، ابو الحسن بن محمد الطباطبائى الأصفهانى معروف به « ميرزاى جلوه « 2 » » ، كه در احمدآباد گجرات در ذى قعدهء سنهء 1238 متولد شده و در اصفهان تحصيل كرده ، و در علم معقول از الهى و طبيعى و رياضى ، اوقات فراوان صرف فرموده و پس از تكميل معقول به تهران انتقال فرموده و در مدرسهء دار الشفاء توقف نموده و به تدريس علوم حكميه اشتغال جست و مجلسش مرجع خاص‌وعام ، و مدرسش مجمع فضلاى اعلام بوده . حواشى بسيار بر اسفار و غيره نوشته و خود آن جناب ترجمهء خويش را به تفصيل نوشته و در نامهء دانشوران « 3 » درج شده . در تهران وفات نمود و در جوار شيخ صدوق ، محمد بن على بن بابويه مدفون شد و فعلا در ميان يكى از حجرات باغ معروف است . و از آن جناب دو قصيده مسطور است يكى آن‌كه مطلعش اين است : خويش نه بشناس اى فرو شده در تن * تن بهل اين غفلت دراز پراكن « 4 » و مطلع قصيدهء ديگرش اين است : خديو شرق بر تخت حمل بگرفت چون مسكن * چمن شد منبت لاله ، دمن شد مربع سوسن

--> ( 1 ) . روضات الجنات ، ج 7 ، ص 84 ( 2 ) . در تجليل از مقام علمى نامدار عرصهء انديشه حكيم الهى سيد ابو الحسن جلوه قدس سره كتب و مقالاتى نوشته شده است . تعدادى از اين مقالات در گلشن جلوه به اهتمام غلامرضا گلى زواره منتشر شده است ( 3 ) . نامه دانشوران ، ج 3 ، ص 31 ( 4 ) . همان ، ص 35